Студия аутентичного фольклора «Ильинская пятница»
Студия аутентичного фольклора «Ильинская пятница»

Главное меню Главная страница
Главная страница
Общая информация
Новости студии
Дискография
Новости вокруг
Latvieshu valodaa
На русском языке
In English
Статьи С.Оленкина
Рефераты
Методички
Отчеты
Песни
.:: Фотогалерея ::.
Фотографии участников
«Олень по бору...» 2009
Baltica 2009
Фестиваль масок в Дагда
Там по маёвуй роси 2006
Там по маёвуй роси 2005
На фестивалях
Народные исполнители
Рукоделие
Наша история
Наша коллекция
Обложки компакт-дисков
---===---
Контакты
Фотогалерея
Поиск по сайту
Схема сайта
Архив новостей
Рекомендуйте нас
Ссылки
Гостевая книга

Свежие новости

Кто online

---===---



S. Olionkin «Folklor i szkola»

Версия для печати Отправить на e-mail

Tradycyjna składowa jest obecna i w kulturze współczesnego miasta, jednakże w wielu przypadkach jest jej przeciwieństwem. Charakterystycznym przykładem takiego braku współbrzmienia są tradycyjne teksty, takie jak nakazy i zakazy związane z używaniem różnych przedmiotów — zakaz siedzenia i leżenia na stole, kładzenia na stół skarpetek, zmiatania ze stołu okruchów gołą ręką itd. Z naszego punktu widzenia te zakazy są zupełnie bezpodstawne, bowiem ze wspomnianych przedmiotów codziennego użytku czerpiemy praktyczne korzyści. „To jest stół – tu się je”. Dla człowieka tradycyjnego przedmiot, oprócz praktycznego, ma również znaczenie symboliczne. W tym czy innym stopniu odnosi się to właściwie do wszystkich przedmiotów.
Te symboliczne składowe otaczającego świata są najprostszymi elementami – leksemami tekstu kultury ustnej. Rzeczywiście, stół jest nie tylko tym „na czym się je”, a jedzenie jest przecież nie tylko „zaspokojeniem potrzeb fizjologicznych”. Stół to tron, ołtarz, niebo, „dłoń Bogarodzicy”, jest to miejsce spotkania dwóch światów. Na stole ubiera się nowo narodzone dziecię, zanim nie oczyści się ono od udziału w tamtym nieznanym świecie, z którego przyszedł. Na stole kładzie się zmarłego przed wyprowadzeniem do tamtego świata. Dlatego też na stole nie można siedzieć ani leżeć. Na stole nie można również kłaść skarpetek, bowiem los przedmiotu, należącego do człowieka, w tajemny i ścisły sposób jest związany z losem jego gospodarza (znana badaczka kultury antycznej Olga Frejdenberg udowodniła, że tak zwyczajny i wygodny dla zachodniego człowieka stół, za którym się je, pracuje itp., wszedł do tradycji zachodniej mianowicie dzięki swej ołtarzowej semantyce, a zupełnie nie dzięki swej utylitarnej przydatności. Na wschodzie nie mniej wygodne jest siedzenie, spożywanie posiłku itd.
Wobec tego na stole nie można siedzieć — jest to niebezpieczne i bluźniercze, semantyka symbolu określa charakter stosunku człowieka do świata. Ładunek emocjonalny i energetyka symbolu, swobodnie burzą zaporę wieków i nie jest w stanie ostudzić ich nawet zdroworozsądkowy chłód naszych czasów. Chociaż wszyscy udajemy współczesnych i cywilizowanych, to w głębi duszy pozostajemy takimi, jakimi byliśmy zawsze.
Sfera każdego tekstu tradycyjnego znajduje się na granicy życia i śmierci, Tego świata i Tamtego świata, a cztery zaczarowane słowa: miłość, ślub, narodziny i śmierć, są kluczowymi dla zrozumienia kultury tradycyjnej. Cały zbiór tych tekstów jest bezgranicznym wyliczaniem wszystkich możliwych wariantów stosunków, które powstają wokół tych najważniejszych sfer życia człowieka. Jeśli człowiek zna język kultury tradycyjnej, błyskawicznie zrozumie sens dowolnego tekstu i oceni jego głębię. Mało tego, może on bez większych trudności przekazać tenże tekst, ponieważ sekret mnemoniki kultury ludowej tkwi w „pograniczności”. Można powiedzieć, że bliskość śmierci, zanurzenie w sferze działania podstawowych instynktów – instynktu samo zachowania i instynktu przedłużenia rodu, zapewniają trwałość zapamiętywanego tekstu. Wszystko, co jest na granicy – jest nadzwyczaj aktualne, i dlatego jaskrawie zabarwione emocjonalnie. Jest to jeden z najważniejszych wyróżników kultury tradycyjnej. Kiedy człowiek nie zna tegoż języka, każdy z tekstów wyda się mu albo mało czytelny, wręcz bezsensowny, lub zostanie ogłoszony świadectwem pewnego czasu, świadectwem, któremu należy oddawać żałosną daninę poważania.
Tak oto, aby pracować z materiałem kultury tradycyjnej, niezbędne jest rozumienie języka tej kultury. Warto podać jakiś przykład, aby jaśniej określić kierunek pracy. Jaskrawą ilustracją specyfiki języka tradycyjnej kultury, będzie materiał tradycji świątecznego przebierania się (riażenija).
W rosyjskiej, a najprawdopodobniej i w całej słowiańskiej tradycji, przebieranie się jest nieodłącznym, obrzędowym elementem podstawowych świąt. Dotyczy to nie tylko świąt kalendarzowych, ale także wesela, chrzcin, a nawet pogrzebu i wspominek. Badany materiał mówi o tym, że przebieraniec w kulturze ludowej ukazuje się nam jako przedstawiciel świata śmierci. Jego oblicze i zachowanie są sprzeczne z ogólnie przyjętymi normami, bowiem na tamtym świecie wszystko jest na opak, do góry nogami. Przebieraniec jest odziany w antyubranie, posiada cechy sprzeczne z istotą człowieka, zachowuje się wbrew ogólnie przyjętym normom (na stronie http:.//pjatnica.com/ w rozdziale „mietodiczki”, w języku rosyjskim, opublikowano pomoc metodyczną o przebieraniu się).

 

Добавить комментарий

:D:lol::-);-)8):-|:-*:oops::sad::cry::o:-?:-x:eek::zzz:P:roll::sigh:


Автотранслитерация: выключена


Защитный код
Обновить

Следующий документ »



Все права принадлежат их обладателям. Остальные - © Традиция. 2004-2016
Яндекс цитирования