Студия аутентичного фольклора «Ильинская пятница»
Студия аутентичного фольклора «Ильинская пятница»

Главное меню Главная страница
Главная страница
Общая информация
Новости студии
Дискография
Новости вокруг
Latvieshu valodaa
На русском языке
In English
Статьи С.Оленкина
Рефераты
Методички
Отчеты
Песни
.:: Фотогалерея ::.
Фотографии участников
«Олень по бору...» 2009
Baltica 2009
Фестиваль масок в Дагда
Там по маёвуй роси 2006
Там по маёвуй роси 2005
На фестивалях
Народные исполнители
Рукоделие
Наша история
Наша коллекция
Обложки компакт-дисков
---===---
Контакты
Фотогалерея
Поиск по сайту
Схема сайта
Архив новостей
Рекомендуйте нас
Ссылки
Гостевая книга

Свежие новости

Кто online
Сейчас на сайте:
Гостей - 1

---===---



S. Olionkin «Folklor i szkola»

Версия для печати Отправить на e-mail

Z naszego, pragmatycznego punktu widzenia, tradycje te mogą wydać się mało zrozumiałe a nawet dziwne. Ale strój przebierańca, podobnie jak i każdy ubiór, każdy przedmiot, każde działanie, słowo w kulturze tradycyjnej posiadają symboliczną składową, poprzez którą włączają się w ogólny, klasyfikacyjno-oceniający system. Jednym z głównych, klasyfikujących symboli jest pojęcie „normy”. W kulturze tradycyjnej działają ścisłe systemy normatywne i obowiązkiem każdego członka wspólnoty jest posiadanie konkretnej wiedzy o kryteriach normatywnych. Uważne badanie posiadanej informacji pokazuje, iż mnemonika normatywności opierała się bardziej na uświadomieniu antynormy, niż normy. Człowiek wie jak nie można postępować, i wychodząc z tego założenia formuje swoje codzienne zachowanie. Wszystko, co niesie ze sobą przebieraniec, prowadzi do śmiechu, ale śmiech ten w każdym momencie może zamienić się w strach, nawet przerażenie. „Naruszenie normy jest śmieszne, straszne i niedopuszczalne. Dlatego też naruszać ją powinien właśnie przebieraniec w czasie świątecznego rytuału, aby wszyscy pozostali pamiętali jak nie można postępować” — tak w uproszczony sposób przedstawia się idea świątecznego przebierania.
Należy zwrócić również uwagę, że okres, a co za tym idzie i przestrzeń w kulturze tradycyjnej, także posiadają symboliczne składowe, i tłumaczą się nieco inaczej niż to, do czego przywykliśmy. Narzucone przez naukę pojęcia o fizycznej czasoprzestrzeni zupełnie nie odpowiadają obrazowi świata człowieka tradycyjnego. Czas w nim jest niejednorodny, pozbawiony ciągłości. Teraźniejsze, minione i przyszłe skupiają się w nim w jednym punkcie.
Czas świąteczny – to święty, boski okres, o którym mówi przysłowie: U Boga zawsze jest święto. Słowa światło, swiatki, święty, świąteczny są do siebie etymologicznie zbliżone i pochodzą od znaczeniowej podstawy święty, świąteczny. Święto – święty, świąteczny dzień. Z kolei rosyjskie słowo prazdnik wywodzi się od słowa próżny. „Prazdnik – to dzień próżny od codzienności: w dień swiat wsie sujety spiat. Jest to wyjaśnienie pokrewieństwa słowa budni (codzienny) dla słowa budit’ (budzić) — W budni probużdajutsia sujety. Aniołowie, a nawet sam Pan Bóg, ale również zmarli przodkowie, siła nieczysta niewidzialnie, a nawet widzialnie są obecni wśród ludzi.
Święto – to czas rozdania ogólnego dobra, czas obdarowania dolą. W tym znaczeniu, w kontekście wielu rytuałów, dokonuje się dzielenie a następnie zjedzenie chleba obrzędowego, pieroga, korowaja. „W dniu świątecznym wszyscy u Boga są równi”.
Treść przebierania się, często dokładnie powtarza materiał „byliczki”, a przebieraniec nosi imię postaci „byliczki”, upodabniając się do niej, przywołując niekiedy skojarzenia z postaciami z bajek. Przykładowo, znany i dokładnie przeanalizowany przez W. Proppa obraz „starca”, „Dziada”, jest uosabiany w zabawach przebierańców, będąc pośród nich jedną z najbardziej rozpowszechnionych postaci. Obraz ten posiada wiele opisów w tekstach różnych gatunków.
W „byliczkach” mianowicie w obliczu „dziada” najczęściej pojawiają się takie postacie jak domowy, leszij, bajennik, polewik i in. Piękne ich opisy możemy znaleźć w zagadkach, przysłowiach i powiedzeniach: Starik u vorot tiepło uwołok, sam nie bieżit i stojat’ nie vielit – mróz; Kogo dieduszka lubit, tomu i kostoczki v ruki; Died v szubu odiet, narużu miech – niedźwiedź. Nic w tym dziwnego, że wszystkie teksty opisujące różnorodne zjawiska, odnoszą się do obrazu postaci przebranej i konkretyzują ją. Jest to przykład uniwersalnej zasady istnienia tekstu folklorystycznego. System ten opisuje przedmioty i zjawiska, które przenikają się wzajemnie. Zarówno mróz, dziadek, niedźwiedź, opisani w tekstach, ujawniają cechy głębokiego związku, co pozwala uświadomić obecność pewnej ukrytej, jednoczącej idei. Teksty bajek, w których wspomina się „ubogiego staruszka” („ubogi” – u Boga), „staruszek na dębie”, „stary dziedek” i in. uściślają informację o postaci. Wiadomo, że w obrazie staruszka, dziadka ukazuje się postać sakralizowana — jest to przodek, który zapoczątkował ród, ktoś podobny, a nawet sam Pan Bóg.

 

Добавить комментарий

:D:lol::-);-)8):-|:-*:oops::sad::cry::o:-?:-x:eek::zzz:P:roll::sigh:


Автотранслитерация: выключена


Защитный код
Обновить

Следующий документ »



Все права принадлежат их обладателям. Остальные - © Традиция. 2004-2016
Яндекс цитирования