Студия аутентичного фольклора «Ильинская пятница»
Студия аутентичного фольклора «Ильинская пятница»

Главное меню Главная страница
Главная страница
Общая информация
Новости студии
Дискография
Новости вокруг
Latvieshu valodaa
На русском языке
In English
Статьи С.Оленкина
Рефераты
Методички
Отчеты
Песни
.:: Фотогалерея ::.
Фотографии участников
«Олень по бору...» 2009
Baltica 2009
Фестиваль масок в Дагда
Там по маёвуй роси 2006
Там по маёвуй роси 2005
На фестивалях
Народные исполнители
Рукоделие
Наша история
Наша коллекция
Обложки компакт-дисков
---===---
Контакты
Фотогалерея
Поиск по сайту
Схема сайта
Архив новостей
Рекомендуйте нас
Ссылки
Гостевая книга

Свежие новости

Кто online
Сейчас на сайте:
Гостей - 1

---===---



S. Olionkin «Folklor i szkola»

Версия для печати Отправить на e-mail

Zabawę korowodową można zaliczyć do jednego z niezwykłych środków pedagogiki ludowej. Dziecko, uczestnicząc w niej, bez znudzenia, prawie niezauważalnie, uczy się śpiewać. Nauka przychodzi sama, prawie nieświadomie, podczas wesołych zdarzeń zabawy. Takie połączenie sprzyja lepszemu i szybszemu utrwaleniu właściwych nawyków, a co ważniejsze odpowiedniego stosunku do śpiewu. Pieśń okazuje się z nim związana, dziecko nie tylko uczy się śpiewać, ale i lubić pieśń. Podobnie niezauważalnie nabywa nawyki właściwego, lekkiego sposobu poruszania się. Zresztą, ta zasada wykorzystywana jest we współczesnych pomocach metodycznych do nauki gry na skrzypcach. Początkującym proponuje się aby maszerowali podczas gry na instrumencie, wykonywali też inne czynności: grali w pozycji leżącej, ruszać nogami w powietrzu itd.
Tylko w ten sposób można nauczyć się prawdziwej miłości do śpiewu. Dzisiejsi uczniowie, śpiewający z programowego obowiązku, lub z przypadkowej fantazji nauczyciela, stojący na apelu na baczność i rzadko pojmujący sens wykonywanych utworów, wywołują żal. Ale mówimy tu jedynie o nawykach wokalnych i radości ze śpiewu. W kulturze tradycyjnej śpiew – to uniwersalny środek komunikowania. Człowiek za pomocą śpiewu kontaktował się ze światem w różnorodnych jego przejawach. Za pomocą pieśni zwracano się do dzieci i dorosłych, do zmarłych, do zasianego pola, burzowej chmury, do zwierząt domowych i dzikich, do wiosny, świąt i ich personifikacji, do samego Boga. Współczesny człowiek praktycznie zatracił tę zdolność.
U podstaw kultury tradycyjnego śpiewu leży swoisty język, którego znajomość jest niezbędna dla rozumienia funkcji, którą spełniał śpiew w środowisku tradycyjnym. Wyjaśnienie owego języka zupełnie zmienia stosunek dziecka do pieśni, a pieśni przywraca jej pierwotną funkcję przemieniającą, która wprowadza dziecko do świata głębokich podstaw jego kultury, dając nieograniczone możliwości poznawania i samo poznawania.
***
Warto wspomnieć jeszcze o jednym ważnym aspekcie tego tematu. Wiadomym jest, że kultura tradycyjna, w odróżnieniu od kultury współczesnego, zurbanizowanego miasta, skierowana jest na prawdziwe, dosłowne samo odtworzenie. (W naszej miejskiej kulturze, jak wiadomo podstawową dewizą jest „nowość za wszelką cenę”). Innymi słowy człowiek tradycyjny, wykonując dowolny tekst podporządkowuje się wymaganiom jak najdokładniejszego jego odtworzenia, jak najbliższego temu, co przekazali mu jego nauczyciele.
Z drugiej strony każde wypowiedzenie tekstu w kulturze tradycyjnej jest jakoby jego stworzeniem na nowo, bez żadnych prób i ćwiczeń. Właściwie każdy, żywy przekaz tekstu jest improwizacją w ramach określonych kanonów, demonstracją wiedzy o języku kultury. Jednakże wiedza o języku nie jest równoznaczna z jego opanowaniem. Robiące wrażenie improwizacje zapisane przez Afanasjewa, Onczukowa, Zielenina i wielu innych zbieraczy folkloru, możliwe były, ponieważ autorzy poznali kulturę w ogólności, włącznie ze wszystkimi wariantami jej przejawów gatunkowych. Człowiek kultury tradycyjnej, w odróżnieniu od nas – jest wiecznym twórcą i improwizatorem, otrzymującym ze swej twórczości radość nieprzemijającego, poetyckiego natchnienia, które trudno z czymkolwiek porównać. Tymczasem my ze swoją znajomością reguł naukowych, zamieniamy się w oschłe nośniki zasobów informacyjnych.
Przyszła kolej na wnioski. Tradycyjna kultura posiada ogromny, wychowawczy, przemieniający potencjał, ale można do niego dojść jedynie poprzez wiedzę i głębokie rozumienie języka tej kultury. Podstawy wspomnianego języka, które przejawiają się w gatunkowej różnorodności mogą być przyjęte poprzez przemyślane studiowanie różnych tekstów. Mówiąc o pracy z uczniami, można zarysować zasięg tych tekstów. Po pierwsze jest to materiał mitologiczny, przede wszystkim bajki, opowieści itd., jak również pozostający w nieodłącznym związku z nim materiał obrzędowy. Poza tym jest to związany z poprzednim materiał zabawy, pieśni i tańca. Duży potencjał posiada także sfera ludowego przedmiotu, rzemiosła, rękodzieła.

 

Добавить комментарий

:D:lol::-);-)8):-|:-*:oops::sad::cry::o:-?:-x:eek::zzz:P:roll::sigh:


Автотранслитерация: выключена


Защитный код
Обновить

Следующий документ »



Все права принадлежат их обладателям. Остальные - © Традиция. 2004-2016
Яндекс цитирования